Fijne gesprekken van eerste date, tot de dood ons scheidt

Hoe kun je zelfs na 10 jaar relatie geïnteresseerd blijven in elkaar. Zoals het was op jullie eerste date? Lees een van de handvatten daarvoor in dit artikel.

Het betrokken dialoog is meer dan een  communicatiemodel. Het is een houding. Hoe gedraag je jezelf tijdens een ontmoeting met een ander die van jou verschilt, die autonoom is, en met wie je heel graag een een betrokken relatie wenst?

Een artikel is geen dialoog

Met dit artikel heb ik de oprechte intentie om een betrokken dialoog met jou aan te gaan. Dat is een lastige opgave. Ik schrijf woorden, in plaats dat ik ze je vertel. Jij leest deze woorden, in plaats dat je ze uitspreekt. En dat is nog maar het minst van het probleem; jij leest mijn woorden, ik versta jouw woorden niet. Het is dus eigenlijk een monoloog. Ik probeer dat monoloog open te breken door je vragen te stellen. Maar zelfs wanneer je die vragen beantwoordt, hoor ik je antwoorden niet. Een artikel is geen dialoog. Tenzij jij kiest dat het een dialoog wordt, en je woorden met me deelt.

Filosofie onderzoeken

Allereerst ben ik nieuwsgierig naar jouw kijk op een betrokken dialoog. Wanneer vind jij een dialoog een betrokken dialoog? Of; wanneer voel je betrokkenheid in een dialoog?

Ik stel je deze vraag vooraf. Voordat ik typ hoe ik het betrokken dialoog zie. Omdat ik vind dat  het belangrijk is om je eigen mening te delen tijdens een betrokken dialoog. Ik deel zometeen mijn mening en deze staan dan los van elkaar. Autonoom. Niet beïnvloed door elkaars mening. Dat is wat ik een belangrijk aspect vind van het betrokken dialoog. Wij beginnen verschillend. En het kan goed zijn dat wij blijven verschillen. Ook nadat we gedeeld hebben. Het kan goed zijn dat we elkaar beïnvloeden en een stuk met elkaar meegaan zodra we elkaars mening kennen. Beiden uitkomsten zijn mij even veel waard, zolang we beiden trouw blijven aan onszelf en we beiden respect hebben voor onze relatie.

Eigen gedrag observeren

Als dat waar is wat ik typ, dan maakt het bij dit stukje niet uit of ik nu als eerste deel, of jou als eerste bevraag. Laat ik dit stuk dus het spits afbijten. Ik vind dus dat we verschillend of hetzelfde kunnen zijn, en ik vind niet dat het ene beter is dan het andere. Toch gedraag ik me niet altijd naar die gedachten.

Ik merk op dat ik in een groepsdiscussie bij mijn opleiding, in de vriendengroep en in therapie, graag de overeenkomsten zie tussen (mijzelf en) de anderen. In gesprekken ga ik op zoek naar overeenkomsten en vier deze overeenkomsten graag door deze te benoemen. Ik gedraag me alsof ik het belangrijk vind dat mensen hetzelfde denken. Mijn gedrag, en mijn filosofie komen niet altijd overeen. Wanneer ik dat opmerk, lukt het mij om eens achterover te zitten en niet te ‘bemiddelen’. Dat is best confortabel. Ik kan verschillen dan dragen. Ik merk dat het me rijker maakt om de verschillen te dragen, omdat ik meer ideeën zie.

In een andere situatie, met mijn partner thuis, ligt het een stuk ingewikkelder. In een discussie met mijn partner wens ik soms dat hij denkt zoals ik denk. Dat hij wil wat ik wil. Dat hij ziet hoe ik zie. En als ik echt op dreef ben, wil ik zelfs dat hij voelt wat ik voel. En als dat niet lukt, dan voel ik mij niet geliefd. Het word voor mij noodzakelijk dat hij mij begrijpt en dat uit door hetzelfde te denken. Dit gebeurt me dit niet dagelijks. Maar, mijn partner en ik wij hebben zo onze thema’s. Dan lijkt het wel alsof ik alles vergeet dat ik leerde tijdens mijn opleiding tot relatiepsycholoog en ben ik net een echt mens, met alle emoties van dien. En dát zijn de meest interessante geschenken. Dát zijn voor mij de herkenningspunten om moedig te zijn en te onderzoeken. Wat is het dat mijn houding veranderd? En kan ik naar dat stuk van mij, en mijn verbindingsstuk in onze relatie een betrokken houding houden? Wanneer me dat lukt, mogen we weer anders zijn en kan ik dat dragen. Mij helpt dat.

De kop is eraf. Dit is hoe ik mijzelf laat zien in ons betrokken dialoog. Dat in dit artikel geen dialoog kan zijn. Ik heb wel de intentie om het dialoog met je aan te gaan. Vandaar deze vragen; Hoe gedraag jij je als iemand van wie je houd, waarvan je hoopt dat die persoon van jou houdt, anders denkt over een thema dat jou in je kern raakt? Hoe voel jij je dan? Wat doe jij om dat te veranderen? En hoe helpt dat? Misschien zijn dat lastige vragen voor je. Ik ontmoet veel mensen bij wie het een aantal jaar kost om dit te beantwoorden. Het mag dat dat bij jou anders is, dat er verschil is.

Goede voornemens tussen carnaval en Valentijn

Ik nodig je uit om de komende tijd te observeren; hoe ben jij in een betrokken dialoog, als je emoties het van je overnemen? En wat helpt je daarbij? Gewoon om te oefenen in observeren. Als een cadeautje aan jezelf. Zonder verplichtingen. Hoe zou het zijn om dat te bespreken met iemand?