“Ik zal het (n)ooit meer doen”

Goed maken is nog niet zo gemakkelijk, zie ik vaak in mijn praktijk. Een mens kan hier best wel wat vaardigheden bij gebruiken. Welke dat volgens mij zijn en hoe je die ontwikkeld? Dat lees je in dit gratis artikel.

Hoe je het beter goed kunt maken

”Ik zal het nooit meer doen” met de klemtoon op OEN en met terneergeslagen ogen. Zo deden we dat als er ruzie was in de kleuterklas. De juf vroeg beiden partijen het verhaal te delen. Daarna werd er schuld gedeeld. Want waar 2 vechten hebben 2 schuld. Handen werden geschud en deze beroemde belofte werd gemaakt: ik zal het nooit meer doen.

Wat een grote belofte, besef ik me nu. Er ligt nog een leven voor je. En een mens maakt fouten. Dus nooit meer doen…tja, dat meen je nou wel, maar of het lukt?

Vandaag, 25 augustus is het “Kiss and make up” day. Het Engelstalige equivalent op nooit meer iets doen. Hoogst tijd om eens te zien hoe dat werkt; het goed maken met de medemens.  

Goed maken is nog niet zo gemakkelijk, zie ik vaak. Er is allereerst een keuze voor nodig, zo lijkt het. Daarna kan een mens wel een aantal vaardigheden gebruiken zoals mildheid naar verschillende perspectieven, zelfinzicht, het dialoog en tijdige begrenzing. Zo bedacht ik althans. Hieronder lees je meer over mijn gedachten.

Kies ik voor deze relatie?

Een ruzie, een pijnlijk moment, boosheid, de grens is bereikt. Nu dit gebeurde, nu ik dit voelde, kies ik dan nu nog voor deze relatie? Heb ik nog zin in deze relatie. In jou? In mijzelf zoals ik ben bij jou?

Ik zal niet beweren dat het moment van ruzie het beste moment is om een relatie te evalueren. Toch is het wel een moment waarop mensen dat doen. Je gaat immers wel wat van jezelf en de ander vragen wanneer je een ruzie oplost. Ik adviseer je dus om na te gaan: is de relatie die investering waard? Wat kost het om niet te herstellen? Wat kost het om wel te herstellen? En wat vind ik van de uitkomst?

Dat lijken mij belangrijke vragen om jezelf te stellen. Ik gun je hier de tijd voor. Wanneer je een keuze maakt, dan begint volgens mij het proces. Het proces om samen over de ruzie heen te komen, of het proces om alleen over de ruzie heen te komen.

Wanneer je tijd neemt voor deze keuze, is er tijd om emoties te laten zakken. Dat geeft wat meer ruimte voor mildheid. Zo zie ik dat althans.

Mildheid naar verschillende perspectieven

Mildheid naar jezelf, mildheid naar de ander en mildheid naar het proces van herstel lijken nodig om niet verbitterd te raken door ruzies. Mildheid voelt heerlijk als het er is. Toch komt het vaak niet uit de lucht vallen. Mensen lijken bewust voor mildheid te kiezen. Dat betekent vaak ook dat emoties, automatische gedachten en paradepaardjes het veld moeten ruimen. Om tot mildheid te komen is het fijn als je gebruik kunt maken van zelfinzicht.

Zelfinzicht

Welke les valt er te leren? Mag ik die les leren? Zonder dat ik overspoeld raak door boos of somber of andere emoties die het leren bemoeilijken. Stel dat ik de les zie, en stel dat ik die les leer, is dat dan goed voor mij? Is dat dan goed voor de relatie?

Wanneer je antwoord hebt op deze vragen en je nog steeds achter de keuze staat om de relatie te herstellen, dan hoop ik dat je het gesprek aan durft te gaan met de ander.

Het dialoog

Communiceren over wat de gebeurtenis met jou deed en actief luisteren naar de beleving van de ander. Of omgedraaid. Dat werkt nog beter, zo zie ik vaak in de praktijk. Dan luister je eerst actief naar de beleving van de ander, zodat je aanspraak kunt maken om daarna te communiceren over jouw beleving. Actief luisteren betekent volgens mij dat je voor de ander zichtbaar en hoorbaar maakt dat je luistert, de informatie verwerkt en tot je door laat dringen. Wanneer dat lukt is het tijd om ook jouw beleving te delen vanuit jouw eigen gezichtspunt, gedachten, gevoelens en gedrag. Voor dat delen mag je best ruimte innemen, vind ik. Tijdens het delen zullen namelijk verschillen naar voor komen. Die verschillen zijn het begin van de groei die jullie relatie kan maken.

Tijdige begrenzing

Tot hoe ver ga je met goed maken? Want soms zijn er meerdere gesprekken nodig. Daarvoor zijn aandacht en geduld bruikbare deugden. Begrenzing is een derde. Want de keuze om de relatie te herstellen kan soms veranderen wanneer de uitkomst van het dialoog anders blijkt dan van tevoren gedacht. Gelukkig kun je  op jouw keuze terugkomen als dat beter is.

Wat wil jij doen met relaties waarin het niet goed gaat

Welke ruzies wil jij bijleggen? In welke relaties ben je zodanig verbonden dat je het belangrijk vind om vandaag een eerste stap te zetten? Dan is er werk aan de winkel. Wil je hulp bij het goedmaken wat voor jou niet goed zit? Overweeg dan eens om een afspraak te maken met een contextueel psycholoog of therapeut. Zij zijn gespecialiseerd in verbinden. En maken dit proces op jouw maat. Heb jij al zin in meer kennis of verandering?

Jullie timing voor jullie gesprek

Hoe relatietherapie kán zijn

Ben je nieuwsgierig hoe het er aan toegaat bij echte relatietherapie? Lees dan de verhalen van Mirella Brok. Fictieve verhalen geïnspireerd door echte ontmoetingen.

Hoe relatietherapie eruit kan zien, een verhaal

Een half jaar geleden eindigden Wouter en Reinout hun therapie na 6 sessies. Ze hadden eerder in therapie elkaar opnieuw ontdekt doordat ze beter leerden communiceren over hun gedachten. Toch merkte Reinout op dat hij en Wouter weer steeds vaker langs elkaar heen leefden. Reinout voelde de verbinding wegglippen. Daar was hij boos en teleurgesteld over. Al die moeite en dan voor niets. Hoewel Wouter deze keer voorstelde om dan in godsnaam maar weer naar therapie te gaan, was Reinout gekwetst dat Wouter niet beter zijn best deed.

Geen pasklaar antwoord, wel een betrokken proces dat verbindt.

Het lukte de therapeut om de rust die ze thuis miste terug in het gesprek te brengen. En dus kwamen Reinout en Wouter er in het eerste gesprek al achter dat het vooral ging over het vinden van het juiste moment voor het gesprek en de juiste manier van het oppakken van hun gesprek. De rest van het gesprek en ook de weken erna onderzochten ze welke momenten en beginnetjes voor hén goed werkten en welke niet. Hoewel er geen pasklare oplossing was die altijd werkte, kwamen ze na verloop van tijd tot 3 oplossingen die meestal werkten. Die enkele keer dat het dan niet lukte om te verbinden en er irritaties op volgden, konden ze makkelijker verdragen.

Welke afspraken zou jij willen maken in therapie?

Het koppel en het verhaal in dit artikel zijn fictief. Het verhaal dat ontstond uit een verzameling van duizenden sessies om een beeld te geven hoe relatietherapie eruit kán zien.

Een ‘typisch’ middelste kind

Wil je meer weten over de positie van het middelste kind in een gezin? Lees dit artikel en leer je plek in de wereld kennen.

”Je bent het typisch middelste kind.” Dat werd mij in de puberteit vertelt. Wat dat dan was het ‘typisch middelste kind’, vroeg ik aan die persoon. Dat antwoord bleef vaag. Iets met ‘er buiten vallen’.

Vandaag is het de dag van het ‘middelste kind’. Er is geen dag van het ‘oudste kind’ of het ‘jongste kind’ voor zover ik weet. Waarom eigenlijk niet? Is er dan iets bijzonders aan het middelste kind? En wat zou dat dan zijn? Tijd om te onderzoeken wat de familietherapie hierover schrijft.

Wanneer ik graaf in de literatuur van familietherapie lees ik niets ‘typisch’ over het middelste kind. Wel lees ik over kinderen die niet altijd goed begrepen worden. Hun gedrag wordt als lastig ervaren, terwijl je het ook om kunt denken en hun gedrag als deugd kunt zien.

De zondebok – statistisch vaak het middelste kind

Mijn leraar bij de opleiding Leren over Leven – school voor contextuele therapie – vertelde dat de zondebok het vaakst het middelste kind is. Er zijn 4 parentificaties. Zorgend, perfect, zondebok, jongste kind. De parentificties zouden statistisch gezien samen hangen met je geboorteplek in de familie. Zo zijn de oudste kinderen vaak zorgzaam, de jongste vaak het jongste kind, en de middelste de zondebok.

Ik begrijp dat wel. Als tweede in de lijn wil een kind tijdens het opgroeien wellicht net zoveel als de oudste. In het eigen hoofd kan het kind al heel veel. Enkel…nooit zo goed als het kind erboven dat in de eerste levensjaren nu eenmaal sterker, slimmer, motorische verder ontwikkeld is. Behoorlijk frustrerend. Om steeds op de tweede plaats te eindigen.

Echter, de plek van de schattigste is ook al ingenomen door een jonger exemplaar. Dus wat staat het ‘typische’ middelste kind te doen? Niet bij de pakken neer zitten natuurlijk. In plaats daarvan de wijde wereld maar eens in, om te zoeken wat er buiten het gezin te doen is. Eigen manieren ontwikkelen. Creatief daarin worden. Eigen-wijs worden.

Dansen op de maat van je eigen muziek

Voordelen van de zondebok parentificatie is de nieuwsgierigheid en moed om het onbekende te onderzoeken. Anders durven zijn, en anders willen zijn. Op die wijze maakt het middelste kind een  deugd van de situatie. “Als ik er dan toch buiten val, dan zal ik er goed buiten vallen.”

Wanneer ouders opletten, geeft deze zoektocht buiten het gezin veel goeds voor het gezin. Het (middelste) kind dat de wereld in trekt, kijkt vanaf een afstandje naar het gezin van herkomst en kan hierdoor vele mooie analyses maken over het gezin. Ook leert het kind de overige gezinsleden over nieuwe ontdekkingen. De meerwaarde van anders zijn erkennen, geeft weer veel goeds voor het kind. En zo kan het gezin teruggeven aan het kind. Dat is wel verdiend dunkt me.

Zelf vond ik het niet zo’n feest om ‘typisch’ genoemd te noemen. Deed ik zo mijn best om mijn eigen pad uit te stippelen, anders dan de anderen, bleek ik in een statistiek te passen en werd ik alsnog in een hokje gestopt. Nu vele jaren later geniet ik maar van ‘mijn’ dag vandaag.

Wat ik alle middelste kinderen vandaag wens

Je bent goed zoals je bent. Ook al ben je niet zo lief als de jongste, en niet zo kundig als de oudste. Jij bent bijzonder op jouw eigen wijze. Sterker nog; er is speciaal voor jou een dag per jaar uitgeroepen. Dat kunnen de andere kinderen niet beweren.

Een artikel als dit blijft algemeen. Een individuele sessie geeft meer ruimte voor maatwerk. Wil je meer weten over jouw plek in de kinderrij of jouw parentificatie? Ben je nieuwsgierig naar de parentificatie van jouw kinderen en hoe je dat als ouder kunt sturen? Of ben je benieuwd naar de ervaring van jouw ouders in hun gezin van herkomst? Daar kan een contextueel therapeut je meer over vertellen. Zij zijn dag in dag uit gewend om te kijken naar de kinderrijen. Wat ze ook heel goed kunnen is het perspectief van al die kinderen innemen en dus meerzijdig partijdig te reageren op leermomenten.

Heb jij al zin in meer kennis of verandering?