Ben je nieuwsgierig naar de gedachten van een relatietherapeut?

Welkom op deze blog. Tof je te ontmoeten.

Het is de ontmoeting met de ander die mijn leven en ontwikkeling zo verrijken. Zonder de ander blijf ik in cirkeltjes denken en lopen. De ander, die zo heerlijk anders is, daagt mij uit om de boel te bekijken van een heel andere kant. Het is die ander die mij een andere weg door het bos loods, waardoor ik op betoverende open plekken kom die anders verborgen bleven. De meest efficiënte manier om omver geblazen te worden is het dialoog. Live of in schrift. Vandaar dat ik je uitnodig om de onderstaande overpeinzingen te lezen. Gewoonweg omdat deze overpeinzingen niet de jouwe zijn.

Ik WIL niet in relatietherapie!

Mensen hebben vaak goede redenen waarom zij doen wat ze doen. Of niet doen wat ze niet doen. Zo hebben mensen vaak goede redenen om naar relatietherapie te gaan. Maar vergis je niet. Er zijn heel veel redenen om NIET te gaan.

”Mijn partner gelooft niet in relatietherapie”, vertrouwen sommige mensen mij toe. En dus zie ik als relatietherapeut soms ook mensen alleen.

Het komt ook voor dat de partner tóch meekomt, ondanks de tegenzin en het zelf alvast vertelt tijdens het eerste gesprek. “Ik wil eigenlijk niet naar relatietherapie”.

Het zal je wellicht verbazen hoeveel mensen niet willen en toch komen. Vaak ben ik daar blij mee. Als mensen hier open over zijn, dan kan ik rekening houden met de waarschijnlijk terechte bezwaren.

Maar hoe zit het met de koppels waarin beiden partners niet naar relatietherapie willen. Met hen kan ik geen gesprek voeren over hun bezwaren. En zij kunnen na afloop ook niet zeggen “Nu ben ik tóch blij dat we dit gedaan hebben.”

 Of kan ik wel met hen in gesprek? Met dit artikel waag ik een poging. Ieder kopje bevat een goed bezwaar om niet naar de relatietherapeut te gaan. En onder het kopje beschrijf ik mijn zienswijze. Doe ermee wat bij jou past.

Dan geef ik toe dat mijn relatie niks meer is

Het lijkt me doodeng om voor mijzelf uit te spreken dat het tijd is voor relatietherapie. Laat staan dat ik het uit moet spreken aan mijn partner. Vooral als ik relatietherapie in mijn hoofd koppel aan de mogelijkheid tot reddeloosheid. Dan heb ik helemaal geen zin meer.

Ik ben eerst mens, dan pas relatietherapeut. Dus mijn eerste reactie lijkt misschien wel op die van jou. Namelijk relatietherapie staat gelijk aan ontredderd zijn. Echter, als ik zie hoe er in mijn sessies ook ruimte is voor humor, lucht, zelfs plezier, dan zie ik eigenlijk dat relatietherapie ook iets anders kan zijn.

Zelf zie ik relatietherapie steeds meer als een APK check, een halfjaarlijkse tandarts controle (waar ik steeds voorlichting krijg over elektrisch poetsen en tandenstokers), of (en dit is de fijnste vergelijking) als een gezichtsbehandeling bij de schoonheidsspecialist. Relatietherapie gaat vooral ook over voorkomen, verzorging, relaxen en klein onderhoud. En dus denk ik dat je met relatietherapie eerder toegeeft dat je relatie belangrijk voor je is.

Dan moeten we uit elkaar

Ja. Sommige mensen, al is het een minderheid, komen slecht 1 of 3 keer bij mij en besluiten dat ze uit elkaar gaan. Dit zijn vaak stellen die ik het liefste in een tijdmachine zou zetten zodat ze alsnog eerder kunnen komen. En waarvan ik ook begrijp dat zij nu op dit moment dit besluit nemen. Het overgrote gedeelte weet na een kort traject bij de relatietherapeut beter wááróm ze uit elkaar gaan. En dat is bij de verwerking en de mediator een hele opluchting.

Dan krijgt de ander zeker gelijk

Een goede therapeut geeft je partner inderdaad gelijk. Als de therapeut uitmuntend is, geeft zij jou ook gelijk. Relatietherapie gaat over beiden partners horen en zien en niet over gelijk krijgen. Gelijk heb je namelijk al. Het is veel interessanter te kijken waardoor het komt dat je het niet zo voelt. Laat een therapeut dus vooral mee kijken naar jullie patronen, en minder naar de inhoud van de ruzies.

Ik heb geen tijd 

Relatietherapie kost tijd. Het kost tijd die je niet hebt, omdat je druk bent of, omdat je geduld op is. Maak je drukte of ongeduld onderdeel van de therapie. Daar heb je op andere levensgebieden ook veel profijt van. Daarnaast kun je met je therapeut af spreken of je wel of geen huiswerk wilt. Zorg ervoor dat je een therapeut vindt die het proces aanpast aan wat jou past, of dat de therapeut je doorverwijst naar iemand anders met een werkwijze die bij jou past.  

Mijn partner wil niet

Iedereen heeft recht op een eigen proces. Dus als je partner er niet klaar voor is, dan kun je ook alleen beginnen met relatietherapie. Soms als je partner de voortgang bij jou ziet, werkt therapie aanstekelijk en komt de ander alsnog mee. Soms komt iemand gewoon alleen. Stel je voor dat jullie relatiepatroon een dans is. Als jij van de woeste tango over gaat in een romantische rumba, kan de ander geen tango blijven dansen.

Dan moet ik aan de slag

Dat denk ik ook, dat je aan de slag moet. Er zijn weinig momenten dat iets vanzelf verbetert. Gelukkig is het omgekeerde soms ook waar; dat het fijn is om zelf controle uit te kunnen oefenen. Maar over dit bezwaar kan ik kort zijn; wanneer je zelf niet aan de slag wilt, blijf dan weg van relatietherapie. Of het moet zijn dat je jouw blokkade om aan de slag te gaan wilt onderzoeken, bespreken, pijlen bij een relatietherapeut. Want daar zijn relatietherapeuten goed in, om samen met je stap voor stap te gaan. En soms zelfs even stil te staan. Soms is het nodig om even niets te doen. En te verdragen dat er niets gebeurd. Dat verdragen gaat soms makkelijker met een beetje hulp van andere mensen. Waaronder een relatietherapeut.

Relatieproblemen is iets dat we zelf op moeten lossen

Ik denk dat ik dit wel begrijp. Ik zeg dat ook wel eens tegen mijn partner dat alleen wij tweetjes weten hoe onze relatie écht is. En dat eigenlijk niemand hier over kan oordelen, behalve wijzelf. Deze gedachte is alleen nog maar meer gesterkt tijdens het uitoefenen van mijn vak. Een koppel weet eigenlijk zelf het beste wat werkt en wat niet werkt en welke adviezen er nodig zijn.

Dan denk ik aan de uitspraak “Een dwaas kan meer vragen stellen dan een specialist kan beantwoorden”. Het is juist een buiten-staander, die geen verstand heeft van jullie situatie, die vragen kan en vragen mág stellen over jullie. En door die vragen komt in elke sessie informatie naar boven die je al had, maar dat toch zorgt voor een ander licht op de situatie. Daarnaast kan een derde die jaar in jaar uit 40 uur per week relaties bestudeerd je informeren over de psychologie van relaties.

Ik ben te jong/oud voor relatietherapie

Het kan zijn dat je jezelf te jong of te oud voelt voor relatietherapie. Ik heb echter allerlei leeftijden al de revue zien passeren en stel dus zelf stel geen leeftijdgrenzen. Ik ontmoet mensen van 12 tot 80 jaar. En ieder proces is een zinvol proces gebleken.

In geval van twijfel; doen!

Beter spijt van een risico dat je nam, dan spijt van een risico dat je niet nam. Tenminste zo denk ik over het leven. Als het over relatietherapie gaat, raad ik je aan om in geval van twijfel de sprong te wagen. Je kunt pas zeker zijn of iets bij je past nadat je het probeerde. Gelukkig weten relatietherapeuten dat gesprekken ook over deze bezwaren gaan. Je mag hier dus over spreken. Het is zelfs een belangrijke stap in iedere relatie om te spreken over je twijfel en te verschillen in perspectief hierover. Met een relatietherapeut kan je veilig oefenen hiermee.

Fijne gesprekken van eerste date, tot de dood ons scheidt

Hoe kun je zelfs na 10 jaar relatie geïnteresseerd blijven in elkaar. Zoals het was op jullie eerste date? Lees een van de handvatten daarvoor in dit artikel.

Het betrokken dialoog is meer dan een  communicatiemodel. Het is een houding. Hoe gedraag je jezelf tijdens een ontmoeting met een ander die van jou verschilt, die autonoom is, en met wie je heel graag een een betrokken relatie wenst?

Een artikel is geen dialoog

Met dit artikel heb ik de oprechte intentie om een betrokken dialoog met jou aan te gaan. Dat is een lastige opgave. Ik schrijf woorden, in plaats dat ik ze je vertel. Jij leest deze woorden, in plaats dat je ze uitspreekt. En dat is nog maar het minst van het probleem; jij leest mijn woorden, ik versta jouw woorden niet. Het is dus eigenlijk een monoloog. Ik probeer dat monoloog open te breken door je vragen te stellen. Maar zelfs wanneer je die vragen beantwoordt, hoor ik je antwoorden niet. Een artikel is geen dialoog. Tenzij jij kiest dat het een dialoog wordt, en je woorden met me deelt.

Filosofie onderzoeken

Allereerst ben ik nieuwsgierig naar jouw kijk op een betrokken dialoog. Wanneer vind jij een dialoog een betrokken dialoog? Of; wanneer voel je betrokkenheid in een dialoog?

Ik stel je deze vraag vooraf. Voordat ik typ hoe ik het betrokken dialoog zie. Omdat ik vind dat  het belangrijk is om je eigen mening te delen tijdens een betrokken dialoog. Ik deel zometeen mijn mening en deze staan dan los van elkaar. Autonoom. Niet beïnvloed door elkaars mening. Dat is wat ik een belangrijk aspect vind van het betrokken dialoog. Wij beginnen verschillend. En het kan goed zijn dat wij blijven verschillen. Ook nadat we gedeeld hebben. Het kan goed zijn dat we elkaar beïnvloeden en een stuk met elkaar meegaan zodra we elkaars mening kennen. Beiden uitkomsten zijn mij even veel waard, zolang we beiden trouw blijven aan onszelf en we beiden respect hebben voor onze relatie.

Eigen gedrag observeren

Als dat waar is wat ik typ, dan maakt het bij dit stukje niet uit of ik nu als eerste deel, of jou als eerste bevraag. Laat ik dit stuk dus het spits afbijten. Ik vind dus dat we verschillend of hetzelfde kunnen zijn, en ik vind niet dat het ene beter is dan het andere. Toch gedraag ik me niet altijd naar die gedachten.

Ik merk op dat ik in een groepsdiscussie bij mijn opleiding, in de vriendengroep en in therapie, graag de overeenkomsten zie tussen (mijzelf en) de anderen. In gesprekken ga ik op zoek naar overeenkomsten en vier deze overeenkomsten graag door deze te benoemen. Ik gedraag me alsof ik het belangrijk vind dat mensen hetzelfde denken. Mijn gedrag, en mijn filosofie komen niet altijd overeen. Wanneer ik dat opmerk, lukt het mij om eens achterover te zitten en niet te ‘bemiddelen’. Dat is best confortabel. Ik kan verschillen dan dragen. Ik merk dat het me rijker maakt om de verschillen te dragen, omdat ik meer ideeën zie.

In een andere situatie, met mijn partner thuis, ligt het een stuk ingewikkelder. In een discussie met mijn partner wens ik soms dat hij denkt zoals ik denk. Dat hij wil wat ik wil. Dat hij ziet hoe ik zie. En als ik echt op dreef ben, wil ik zelfs dat hij voelt wat ik voel. En als dat niet lukt, dan voel ik mij niet geliefd. Het word voor mij noodzakelijk dat hij mij begrijpt en dat uit door hetzelfde te denken. Dit gebeurt me dit niet dagelijks. Maar, mijn partner en ik wij hebben zo onze thema’s. Dan lijkt het wel alsof ik alles vergeet dat ik leerde tijdens mijn opleiding tot relatiepsycholoog en ben ik net een echt mens, met alle emoties van dien. En dát zijn de meest interessante geschenken. Dát zijn voor mij de herkenningspunten om moedig te zijn en te onderzoeken. Wat is het dat mijn houding veranderd? En kan ik naar dat stuk van mij, en mijn verbindingsstuk in onze relatie een betrokken houding houden? Wanneer me dat lukt, mogen we weer anders zijn en kan ik dat dragen. Mij helpt dat.

De kop is eraf. Dit is hoe ik mijzelf laat zien in ons betrokken dialoog. Dat in dit artikel geen dialoog kan zijn. Ik heb wel de intentie om het dialoog met je aan te gaan. Vandaar deze vragen; Hoe gedraag jij je als iemand van wie je houd, waarvan je hoopt dat die persoon van jou houdt, anders denkt over een thema dat jou in je kern raakt? Hoe voel jij je dan? Wat doe jij om dat te veranderen? En hoe helpt dat? Misschien zijn dat lastige vragen voor je. Ik ontmoet veel mensen bij wie het een aantal jaar kost om dit te beantwoorden. Het mag dat dat bij jou anders is, dat er verschil is.

Goede voornemens tussen carnaval en Valentijn

Ik nodig je uit om de komende tijd te observeren; hoe ben jij in een betrokken dialoog, als je emoties het van je overnemen? En wat helpt je daarbij? Gewoon om te oefenen in observeren. Als een cadeautje aan jezelf. Zonder verplichtingen. Hoe zou het zijn om dat te bespreken met iemand?