“Ik zal het (n)ooit meer doen”

Goed maken is nog niet zo gemakkelijk, zie ik vaak in mijn praktijk. Een mens kan hier best wel wat vaardigheden bij gebruiken. Welke dat volgens mij zijn en hoe je die ontwikkeld? Dat lees je in dit gratis artikel.

Hoe je het beter goed kunt maken

”Ik zal het nooit meer doen” met de klemtoon op OEN en met terneergeslagen ogen. Zo deden we dat als er ruzie was in de kleuterklas. De juf vroeg beiden partijen het verhaal te delen. Daarna werd er schuld gedeeld. Want waar 2 vechten hebben 2 schuld. Handen werden geschud en deze beroemde belofte werd gemaakt: ik zal het nooit meer doen.

Wat een grote belofte, besef ik me nu. Er ligt nog een leven voor je. En een mens maakt fouten. Dus nooit meer doen…tja, dat meen je nou wel, maar of het lukt?

Vandaag, 25 augustus is het “Kiss and make up” day. Het Engelstalige equivalent op nooit meer iets doen. Hoogst tijd om eens te zien hoe dat werkt; het goed maken met de medemens.  

Goed maken is nog niet zo gemakkelijk, zie ik vaak. Er is allereerst een keuze voor nodig, zo lijkt het. Daarna kan een mens wel een aantal vaardigheden gebruiken zoals mildheid naar verschillende perspectieven, zelfinzicht, het dialoog en tijdige begrenzing. Zo bedacht ik althans. Hieronder lees je meer over mijn gedachten.

Kies ik voor deze relatie?

Een ruzie, een pijnlijk moment, boosheid, de grens is bereikt. Nu dit gebeurde, nu ik dit voelde, kies ik dan nu nog voor deze relatie? Heb ik nog zin in deze relatie. In jou? In mijzelf zoals ik ben bij jou?

Ik zal niet beweren dat het moment van ruzie het beste moment is om een relatie te evalueren. Toch is het wel een moment waarop mensen dat doen. Je gaat immers wel wat van jezelf en de ander vragen wanneer je een ruzie oplost. Ik adviseer je dus om na te gaan: is de relatie die investering waard? Wat kost het om niet te herstellen? Wat kost het om wel te herstellen? En wat vind ik van de uitkomst?

Dat lijken mij belangrijke vragen om jezelf te stellen. Ik gun je hier de tijd voor. Wanneer je een keuze maakt, dan begint volgens mij het proces. Het proces om samen over de ruzie heen te komen, of het proces om alleen over de ruzie heen te komen.

Wanneer je tijd neemt voor deze keuze, is er tijd om emoties te laten zakken. Dat geeft wat meer ruimte voor mildheid. Zo zie ik dat althans.

Mildheid naar verschillende perspectieven

Mildheid naar jezelf, mildheid naar de ander en mildheid naar het proces van herstel lijken nodig om niet verbitterd te raken door ruzies. Mildheid voelt heerlijk als het er is. Toch komt het vaak niet uit de lucht vallen. Mensen lijken bewust voor mildheid te kiezen. Dat betekent vaak ook dat emoties, automatische gedachten en paradepaardjes het veld moeten ruimen. Om tot mildheid te komen is het fijn als je gebruik kunt maken van zelfinzicht.

Zelfinzicht

Welke les valt er te leren? Mag ik die les leren? Zonder dat ik overspoeld raak door boos of somber of andere emoties die het leren bemoeilijken. Stel dat ik de les zie, en stel dat ik die les leer, is dat dan goed voor mij? Is dat dan goed voor de relatie?

Wanneer je antwoord hebt op deze vragen en je nog steeds achter de keuze staat om de relatie te herstellen, dan hoop ik dat je het gesprek aan durft te gaan met de ander.

Het dialoog

Communiceren over wat de gebeurtenis met jou deed en actief luisteren naar de beleving van de ander. Of omgedraaid. Dat werkt nog beter, zo zie ik vaak in de praktijk. Dan luister je eerst actief naar de beleving van de ander, zodat je aanspraak kunt maken om daarna te communiceren over jouw beleving. Actief luisteren betekent volgens mij dat je voor de ander zichtbaar en hoorbaar maakt dat je luistert, de informatie verwerkt en tot je door laat dringen. Wanneer dat lukt is het tijd om ook jouw beleving te delen vanuit jouw eigen gezichtspunt, gedachten, gevoelens en gedrag. Voor dat delen mag je best ruimte innemen, vind ik. Tijdens het delen zullen namelijk verschillen naar voor komen. Die verschillen zijn het begin van de groei die jullie relatie kan maken.

Tijdige begrenzing

Tot hoe ver ga je met goed maken? Want soms zijn er meerdere gesprekken nodig. Daarvoor zijn aandacht en geduld bruikbare deugden. Begrenzing is een derde. Want de keuze om de relatie te herstellen kan soms veranderen wanneer de uitkomst van het dialoog anders blijkt dan van tevoren gedacht. Gelukkig kun je  op jouw keuze terugkomen als dat beter is.

Wat wil jij doen met relaties waarin het niet goed gaat

Welke ruzies wil jij bijleggen? In welke relaties ben je zodanig verbonden dat je het belangrijk vind om vandaag een eerste stap te zetten? Dan is er werk aan de winkel. Wil je hulp bij het goedmaken wat voor jou niet goed zit? Overweeg dan eens om een afspraak te maken met een contextueel psycholoog of therapeut. Zij zijn gespecialiseerd in verbinden. En maken dit proces op jouw maat. Heb jij al zin in meer kennis of verandering?

Als koppel leren praten, dat leer je samen

Hoe relatietherapie kán zijn

Ben je nieuwsgierig hoe het er aan toegaat bij echte relatietherapie? Lees dan de verhalen van Mirella Brok. Fictieve verhalen geïnspireerd door echte ontmoetingen.

Hoe relatietherapie eruit kán zien, een verhaal

Al 9 jaar bij elkaar en al zoveel mooie herinneringen. De mooie vakanties staan bovenaan. Japan, Rusland, Peru om wat voorbeelden te noemen. Ze zagen samen ontelbaar veel. En altijd was er wijn en eten en gezelligheid. Als kinderloos stel hebben Wouter en Reinout daar veel tijd voor en plezier aan.

Toen 2 jaar geleden Wouters vader stierf voelde Reinout dat hij Wouter kwijtraakte. Het verdriet kwam tussen hun in te staan en er viel niet over te praten. Hoe begin je als koppel te spreken over diepgang na 9 jaar stilte? Welke vraag stel je? Welk moment kies je uit? Ze kwamen er niet uit. Het bijzondere was dat beiden wel wilde spreken en dat het gesprek dan toch niet op gang kwam. Reinout stelde daarop therapie voor. Wouter ging mee omdat hij hoopte dat Reinout dan rustiger zou worden. Er waren namelijk steeds meer ruzies.

Welke vraag stel je als er niet valt te praten?

Therapie werd het begin van spreken. Er werd een uur gepland in de digitale agenda’s. Ze zaten in een kamer die er op was gericht om te spreken (telefoons uit, geen tv, samen op de bank). Ze ontmoette daar een therapeute die mócht vragen. Kortom de kaders voor een dieper gesprek werden geschapen.

Wouter en Reinout vertelde elkaar weinig nieuwe feiten. Ze hadden het leven immers samen gedeeld. Daarin zat niets nieuws. En toch, elke keer dat ze de gespreksruimte uitliepen, de gang door, de trap af, de voordeur achter zich hoorde dichtklikken besefte ze dat ze nu meer wisten van elkaar, dan een uur eerder toen ze de voordeurbel rinkelde en de trap op liepen. Ze kwamen als een getrouwd stel, ze gingen als geliefden; nieuw voor elkaar en toch al heel vertrouwd.

Hoe kan een therapeut jullie helpen open te spreken?

Het koppel en het verhaal in dit artikel zijn fictief. Het verhaal dat ontstond uit een verzameling van duizenden sessies om een beeld te geven hoe relatietherapie eruit kán zien.

Dreambaby: Hoe verandert de band met je (schoon)ouders als je zelf mama wordt?

Kinderen verbinden families, gewoon door geboren te worden. Hoe werkt dat in de praktijk?

In 2016 werden Nele Martens en Mirella Brok door een journalist van het Vlaamse blad “Dreambaby” uitgenodigd te reflecteren op moeders die openhartig vertelde over hun ervaringen als moeder met hun schoonfamilie. Hoewel het tijdschrift waarschijnlijk bij het oud papier ligt, was deze tekst opgeslagen op de laptop. Te zonde om te verbergen en daarom op deze blog gedeeld.

Hoe verandert de band met je (schoon)ouders als je zelf mama wordt?

Lisa (28), mama van Arthur (3) en Felix (9 maand):

 ‘Ik herinner me nog goed hun blikken toen ik aankondigde dat ik mijn zoon de borst zou geven. Ik was toen zes maanden zwanger. Mijn schoonouders hadden het over een ‘onnozele beslissing’. Mijn ouders waren iets milder maar ook zij lieten hun voorkeur voor flesvoeding duidelijk merken. Waarom? Het feit dat in hun tijd flesvoeding even de norm was, zal daar zeker iets mee te maken hebben. Intussen ben ik mama van twee zonen. Mijn jongste zoon is negen maanden oud en krijgt nog steeds de borst. Ja, ook in de woonkamer van mijn ouders of schoonouders. Ik weet en voel dat ze mijn beslissing van toen nog steeds niet snappen. Maar ik trek me daar niets van aan. Mijn man staat wél helemaal achter de keuze voor borstvoeding. En dat is veel belangrijker. En zo is het eigenlijk met alles. Ik luister naar hun advies maar doe uiteindelijk toch mijn ding. Als moeder voel je je kind toch het best aan, niet?’

Mirella: In mijn ogen is het niet gemakkelijk wat Lisa en haar partner doen. Het kost kinderen van alle leeftijden grote moed om in vrijheid hun eigen weg te gaan, als die weg afwijkt van (schoon)ouders. Jezelf zijn gaat soms gepaard met ongemakkelijke gevoelens. Die gevoelens te dragen is soms een uitdaging. In relatie met anderen zijn vraagt om flexibel meerdere standpunten te bekijken. Bijvoorbeeld het standpunt van de verschillende tijdsgeesten. Er bestaat een verschil tussen goede zorg van vroeger, nu en in de toekomst. Meerdere kanten zien, is een continu proces. Als jezelf zijn in een warme relatie met anderen lukt; is dat een geweldig moment, voor alle betrokkenen!

Cathy (30), mama van Kasper (1):

‘Telkens mijn zoontje een dag bij mijn schoonmoeder is geweest, ziet hij eruit als hij het kind van een ander is. De reden? Mijn schoonmoeder heeft een eigen kleerkast voor Kasper.  Ze vindt mijn kledingkeuze maar niets. Dus kleedt ze hem aan met haar spullen van zodra hij binnenkomt. O ja, mijn man en ik hebben hier vaak ruzie over. Hij sprak er haar op een dag over aan. Maar zij zei: ‘Als jullie hier niet mee kunnen leven, moet je hem maar niet meer brengen.’ En dit terwijl ze tijdens mijn zwangerschap al had beloofd om hem twee dagen per week op te vangen. Ik had nooit een goede band met haar. Maar sinds ik zelf mama ben, werd die band alleen maar slechter. Het is alsof ze op alles wat ik doe kritiek heeft. En dat begint zwaar te wegen. Zo zwaar zelfs dat ik stiekem op zoek ben naar een andere opvang voor twee dagen. Dan hoeft Kasper niet meer naar haar toe. Ik vrees alleen dat ik dan flink wat woorden met mijn man zal hebben. ‘Ze blijft mijn moeder,’ zegt hij vaak. En daarmee is de kous af. Alsof ze niets fout kan doen.’

Nele: Grootouders hebben soms een eigen mening over de opvoeding of omgang van een kind. Wanneer de relatie met je schoonmoeder voor de komst van je baby al niet goed zat gebeurd het soms dat het erna nog verergerd zoals hier jammer genoeg het geval is. Je komt dan soms ongewild in een strijd te zitten van wie heeft er gelijk. Het is ok om verschillende waarden en normen te hebben zolang natuurlijk er begrip en respect is voor elkaars beslissingen. Het moet niet makkelijk zijn om je kind er achter te laten als je het gevoel hebt dat ze steeds kritiek op je heeft. Soms is het dan ook niet slecht om een andere opvangplaats te zoeken om je kind zo uit de strijd te halen. Dit op voorwaarde natuurlijk dat jullie er via een gesprek niet uit geraken. Als man kan je soms het gevoel krijgen om tussen deze strijd in te komen staan. Het kan zijn dat hij niet goed weet hoe hij hier meer om moet gaan, hoe is hij zowel een goede partner, vader en zoon van zijn moeder. Als dit het geval is, krijg je als mama soms het gevoel er helemaal alleen voor te staan in dit conflict. Ik hoop dat jullie er uit geraken want dat is ook voor Kasper het aangenaamste, ik geloof erin dat iedereen het beste voor hem wil.

Sarah (34), mama van Camille (4), Juliette (2) en Leon (5 maanden):

‘Ik herken me zo in haar. De manier waarop ze me zo ongelofelijk beschermde toen ik kind was. Pas op. Niet doen. Doe voorzichtig. Blijf hier. Het klinkt me zo bekend in de oren. Toen zwoor ik dat ik het later, als mama, helemaal anders zou aanpakken. Maar nu ik zelf mama ben, weet ik als geen ander waarom ze dit deed.  Pure moederlijke bezorgdheid. En ik doe nu net hetzelfde. Als we samen op stap zijn, lachen we er soms mee. Gek genoeg is zij nu degene die mijn kinderen ietsje gemakkelijker durft los te laten en ben ik de meest bezorgde. Maar ik heb er destijds zelf geen trauma aan overgehouden. Dus maak ik me geen zorgen over mijn kinderen. Ze zullen me moeten nemen zoals ik ben. Net zoals ik dat met mijn moeder heb gedaan. En ongetwijfeld zullen ook zij later pas beseffen waarom je dit als mama doet.’

Mirella: Wat prachtig om te lezen hoe Sarah haar moeders bescherming ‘erfde’ en door wil geven als ‘erfstuk’ aan haar kinderen. Ik denk dat ieder mens zo gedrag van ouders overneemt en doorgeeft, over de verschillende generaties heen. Soms gaat dat bewust, soms is het gedrag waar we trots op zijn. De verandering van je rol, kan zomaar verandering van je standpunt en gedrag betekenen. Daarvoor hoeven je kinderen ‘alleen maar’ geboren te worden.

Tina (32), mama van Gaston (5), Rafael (3) en Milah (1):

‘Ik was pas drie toen mijn vader plots stierf. Mama bleef alleen achter met drie kleine kinderen. Ze had het moeilijk, op elk vlak. En toch gaf ze ons alles wat we nodig hadden. We liepen er altijd bij alsof we uit een doosje kwamen. We mochten studeren wat we wilden. Ze werkte zich te pletter om ons niets te ontzeggen. Als kind sta je daar niet bij stil. Het voelde als een evidentie. Maar nu ik zelf drie kleintjes heb, besef ik hoe zwaar ze het toen had. Ik heb wél het geluk om een man in de buurt te hebben die heel veel taken overneemt en met wie ik alle zorgen kan delen. Zij stond er altijd alleen voor. En toch waren we oprecht gelukkige kinderen. Ze gaf liefde voor twee, op een heel natuurlijke manier. En daar ben ik haar zo dankbaar voor. Sinds ik zelf mama ben, heb ik nog zoveel meer respect voor haar. Dankjewel mama, voor alles!’

Nele: Soms ervaar je door zelf moeder te worden nog meer ten volle wat je eigen moeder voor je gedaan heeft. Hoe onbaatzuchtig je als moeder kan zijn maar ook hoe zwaar het ooit kan zijn. Zeker als je moeder er alleen voor stond, we vergeten soms hoe belangrijk de rol van een tweede opvoeder is. Ook dat laat Tina hier op een mooie manier  weten.

Lotte (27), mama van Marthe (1):

‘Ik had een erg moeilijke jeugd. En ja, dat kwam grotendeels door mijn moeder.  Moederliefde? Ik heb dat nooit gevoeld. Mijn mama was een harde vrouw. Op het randje van verbitterd. En absoluut geen tedere mama die alleen maar voor haar kinderen leefde. Logisch dat ik op mijn achttiende het ouderlijke huis ontvluchtte. Maar ook dan hield het niet op. Zo heeft ze mijn man van dag één verstoten. Hij deugde niet. Maar ik bleef contact behouden en had de moed niet om met haar te breken. Totdat Marthe een jaar geleden geboren werd. Het begin van mijn nieuwe leven. Zo voelde het echt. Mijn dochter gaf me de moed om de stap wél te zetten. Ik stuurde mijn moeder zelfs geen geboortekaartje. Drie weken na de geboorte schreef ik haar een brief. Vijf pagina’s lang. Mijn afscheidsbrief. Sindsdien heb ik haar nooit meer gezien of gehoord. En dat voelt zo bevrijdend. Alsof er een gigantisch zware last van mijn schouder is gevallen. Ik heb een leven voor en een leven na de geboorte van mijn dochter. Ik ben zoveel gelukkiger nu. Dankzij Marthe durfde ik mijn belangrijkste levensknoop door te hakken.’

Mirella: De relatie (tijdelijk) verbreken met een ouder, is voor veel mensen zeer zwaar. Het ontroert me hoeveel Marthe in haar jonge bestaan aan haar moeder Lotte geeft. De aanwezigheid van een pasgeboren kind, kan familierelaties in beweging zetten. Zo bijzonder is een mensenleven. Zo bijzonder zijn relaties. ‘Enkel’ door te bestaan, er te zijn, geef je aan anderen. Ik vind dat heel bijzonder.

Veerle (32), mama van Melissa (11 maanden):

‘Mijn schoonouders hadden het er moeilijk mee dat mijn man zijn ex-vrouw in de steek liet  omwille van mij. Begrijpelijk. Ik heb daar nooit een punt van gemaakt. Onze band was nooit echt close. Totdat ik zwanger bleek te zijn. Plots werd ik wél als een volwaardig lid van de familie gezien. En behandeld. Vooral voor mijn schoonmoeder betekent haar kleindochter alles. Van zodra ze huilt, schiet ze in actie. Geeft ze over, dan gaat ze meteen in bad. Wil ze iets niet eten, dan maakt ze snel een andere menu klaar. Melissa gaat één dag per week naar mammie. Dat is altijd even afkicken, omdat ze er zo verwend wordt. Maar daar zijn oma’s toch voor, niet? Onze band is nu beter dan ooit. Zonder woorden koos mijn schoonmoeder voor een nieuwe start. Ik durf nu zelfs te zeggen dat ik een schoonmoeder uit de duizend heb!’

Nele: Dit kind gaf een mooi cadeau aan haar familie, haar komst zorgde voor verbinding. Veerle kreeg plots bestaansrecht als partner van hun zoon en moeder van hun kleinkind.

Veerle investeert nog steeds in deze familie, door haar schoonouders, grootouder te laten zijn op hun manier en respect te hebben voor hun manier van omgaan met haar kind. En in de plaats krijgt ze een schoonmoeder uit de duizend, mooi.

Tine (33), mama van Alixe (6), Lilly (4) en Olivia (2)

‘Mijn kinderen mogen letterlijk … als ze bij hun grootouders zijn. Ze worden er tot in het extreme verwend. Dure cadeaus. Veel snoep en suiker. Helemaal niet onze stijl. En dan krijg ik na een dagje bij oma en opa onhandelbare kinderen thuis. Ik heb het daar heel erg moeilijk mee. Mijn man zegt dan: ‘Laat hen toch doen. Ze genieten ervan.’ Maar ik kan dat niet. En ja, ik heb het er al meermaals met hen over gehad. Maar het lijkt alsof het alleen maar erger wordt. Mijn ouders stellen me teleur, nu ze grootouder zijn. Ik had dit nooit van hen verwacht. Maar ik voel me machteloos. Ik wil mijn kinderen hun grootouders niet ontnemen. Dus wil ik dit niet op de spits drijven. Maar de boel de boel laten, dat is ook mijn stijl niet. Moeilijk, hoor!’

Mirella: Wat een hoop relaties heeft een gezin toch. In mijn hoofd maak ik een tekening van alle personen en alle verbindingen tussen de personen. En dan zucht ik mee met Tine; Ja, dat is moeilijk hoor! Zoveel mensen, zoveel wensen, zoveel standpunten om naar deze situatie te kijken. Vaak als er zoveel informatie verwerkt moet worden, doe je er als mens goed aan om alle informatie voor je te zien. In een tekening, met post-its of op een andere visuele manier. Daarna kun je jezelf, je partner, ouders of zelfs je kinderen eens vragen; hoe kijk jij hier tegenaan?

Nathalie (31), mama van Chloé (1)

‘Mijn moeder stierf toen ik twintig was. Ze heeft nooit geweten dat ik enkele jaren later zelf mama werd. Mijn god, wat miste ik haar tijdens mijn zwangerschap. En ook toen Chloé er was, had ik zo’n nood aan mijn moeder. Als was het maar om die kraamtranen met haar te delen. Of gewoon om haar even op te bellen omdat ik wat advies nodig had. Mijn schoonmoeder voelde dit heel snel aan. En zonder woorden nam ze stapje voor stapje die moederrol over. Elke dag sprong ze wel eens binnen. Ze gaf me de moederliefde die ik zo miste. En daar ben ik haar zo ongelofelijk dankbaar voor.’

Nele: Het krijgen van een kind is een ingrijpende gebeurtenis en het is erg fijn als je dat met je moeder kunt delen. Op zo een moment denk je vaak terug aan je eigen moeder, hoe was ze, wat deed ze, wat wil je overnemen, wat wil je anders doen. Wanneer je moeder er op zo een moment niet meer is, is dat een gemis.

Als jonge moeder heb je vaak heel wat vragen en/of onzekerheden, die je graag met iemand wil delen. Wat mooi van je schoonmoeder dat ze dat heeft aangevoeld en dat ze je gaf wat je nodig had. Door haar dit te laten doen en dit te ontvangen heb je vast en zeker ook haar een goed gevoel gegeven.

Nele Martens: Contextueel counselor in Opglabbeek (BE). In haar praktijk ‘Op Weg counseling’ begeleid ze mensen die uit balans zijn in hun persoonlijk, relationeel of professioneel leven.

Mirella Brok: Contextueel psycholoog in Noord Brabant (NL) en via Skype. In haar zelfstandige praktijk werkt zij met mensen die worstelen met relaties, zodat hun relaties opbloeien.

Fijne gesprekken van eerste date, tot de dood ons scheidt

Hoe kun je zelfs na 10 jaar relatie geïnteresseerd blijven in elkaar. Zoals het was op jullie eerste date? Lees een van de handvatten daarvoor in dit artikel.

Het betrokken dialoog is meer dan een  communicatiemodel. Het is een houding. Hoe gedraag je jezelf tijdens een ontmoeting met een ander die van jou verschilt, die autonoom is, en met wie je heel graag een een betrokken relatie wenst?

Een artikel is geen dialoog

Met dit artikel heb ik de oprechte intentie om een betrokken dialoog met jou aan te gaan. Dat is een lastige opgave. Ik schrijf woorden, in plaats dat ik ze je vertel. Jij leest deze woorden, in plaats dat je ze uitspreekt. En dat is nog maar het minst van het probleem; jij leest mijn woorden, ik versta jouw woorden niet. Het is dus eigenlijk een monoloog. Ik probeer dat monoloog open te breken door je vragen te stellen. Maar zelfs wanneer je die vragen beantwoordt, hoor ik je antwoorden niet. Een artikel is geen dialoog. Tenzij jij kiest dat het een dialoog wordt, en je woorden met me deelt.

Filosofie onderzoeken

Allereerst ben ik nieuwsgierig naar jouw kijk op een betrokken dialoog. Wanneer vind jij een dialoog een betrokken dialoog? Of; wanneer voel je betrokkenheid in een dialoog?

Ik stel je deze vraag vooraf. Voordat ik typ hoe ik het betrokken dialoog zie. Omdat ik vind dat  het belangrijk is om je eigen mening te delen tijdens een betrokken dialoog. Ik deel zometeen mijn mening en deze staan dan los van elkaar. Autonoom. Niet beïnvloed door elkaars mening. Dat is wat ik een belangrijk aspect vind van het betrokken dialoog. Wij beginnen verschillend. En het kan goed zijn dat wij blijven verschillen. Ook nadat we gedeeld hebben. Het kan goed zijn dat we elkaar beïnvloeden en een stuk met elkaar meegaan zodra we elkaars mening kennen. Beiden uitkomsten zijn mij even veel waard, zolang we beiden trouw blijven aan onszelf en we beiden respect hebben voor onze relatie.

Eigen gedrag observeren

Als dat waar is wat ik typ, dan maakt het bij dit stukje niet uit of ik nu als eerste deel, of jou als eerste bevraag. Laat ik dit stuk dus het spits afbijten. Ik vind dus dat we verschillend of hetzelfde kunnen zijn, en ik vind niet dat het ene beter is dan het andere. Toch gedraag ik me niet altijd naar die gedachten.

Ik merk op dat ik in een groepsdiscussie bij mijn opleiding, in de vriendengroep en in therapie, graag de overeenkomsten zie tussen (mijzelf en) de anderen. In gesprekken ga ik op zoek naar overeenkomsten en vier deze overeenkomsten graag door deze te benoemen. Ik gedraag me alsof ik het belangrijk vind dat mensen hetzelfde denken. Mijn gedrag, en mijn filosofie komen niet altijd overeen. Wanneer ik dat opmerk, lukt het mij om eens achterover te zitten en niet te ‘bemiddelen’. Dat is best confortabel. Ik kan verschillen dan dragen. Ik merk dat het me rijker maakt om de verschillen te dragen, omdat ik meer ideeën zie.

In een andere situatie, met mijn partner thuis, ligt het een stuk ingewikkelder. In een discussie met mijn partner wens ik soms dat hij denkt zoals ik denk. Dat hij wil wat ik wil. Dat hij ziet hoe ik zie. En als ik echt op dreef ben, wil ik zelfs dat hij voelt wat ik voel. En als dat niet lukt, dan voel ik mij niet geliefd. Het word voor mij noodzakelijk dat hij mij begrijpt en dat uit door hetzelfde te denken. Dit gebeurt me dit niet dagelijks. Maar, mijn partner en ik wij hebben zo onze thema’s. Dan lijkt het wel alsof ik alles vergeet dat ik leerde tijdens mijn opleiding tot relatiepsycholoog en ben ik net een echt mens, met alle emoties van dien. En dát zijn de meest interessante geschenken. Dát zijn voor mij de herkenningspunten om moedig te zijn en te onderzoeken. Wat is het dat mijn houding veranderd? En kan ik naar dat stuk van mij, en mijn verbindingsstuk in onze relatie een betrokken houding houden? Wanneer me dat lukt, mogen we weer anders zijn en kan ik dat dragen. Mij helpt dat.

De kop is eraf. Dit is hoe ik mijzelf laat zien in ons betrokken dialoog. Dat in dit artikel geen dialoog kan zijn. Ik heb wel de intentie om het dialoog met je aan te gaan. Vandaar deze vragen; Hoe gedraag jij je als iemand van wie je houd, waarvan je hoopt dat die persoon van jou houdt, anders denkt over een thema dat jou in je kern raakt? Hoe voel jij je dan? Wat doe jij om dat te veranderen? En hoe helpt dat? Misschien zijn dat lastige vragen voor je. Ik ontmoet veel mensen bij wie het een aantal jaar kost om dit te beantwoorden. Het mag dat dat bij jou anders is, dat er verschil is.

Goede voornemens tussen carnaval en Valentijn

Ik nodig je uit om de komende tijd te observeren; hoe ben jij in een betrokken dialoog, als je emoties het van je overnemen? En wat helpt je daarbij? Gewoon om te oefenen in observeren. Als een cadeautje aan jezelf. Zonder verplichtingen. Hoe zou het zijn om dat te bespreken met iemand?