‘Kijken door een roze bril in stressvolle Coronatijd’

Leerden mensen eerder in de praktijkruimte van de relatietherapeut, leren mensen nu steeds meer thuis met ondersteuning van de relatietherapeut. Hoe? Via gedachtenkaarten en online sessies.

In Coronatijd kijken mensen thuis liefdevol naar hun dierbaren. Zelfs wanneer dierbaren hun geduld op de proef stellen. Het veranderen van gedachten en perspectief maakt verschil in gevoelens en gedrag. Die verandering leren mensen nu door relatietherapie thuis.

Waar mensen verandering in normale tijden leerden in relatietherapie, werken Nederlanders nu tijdens de Coronacrisis thuis aan hun relaties. Nieuw is bijvoorbeeld de serie “Denk aan…” gedachten kaarten. De kaarten ondersteunen mensen die meer liefdevolle relationele gedachten wensen. Hiervoor hoeven zij niet per se naar de praktijk van de relatietherapeut. Er zijn maar liefst 9 thema’s. Dankzij de kaarten werken mensen zelfstandig aan hun relaties met (schoon)familie, partner, vrienden, werk en zingeving.

Thuis in gesprek met de relatietherapeut

Relatietherapeuten blijven mensen ook op afstand ondersteunen. Het aantal online sessies neemt rap toe. Ook het enthousiasme hiervoor. Ik geef 700% meer online sessies dan vorig jaar. Een veel gehoorde reactie is ‘Het lijkt wel alsof je bij ons thuis bent!’, en dat is een mooie ervaring.

De gedachtenkaarten en de online sessies stimuleren mensen om hun relaties door een roze bril te zien, zelfs nu relaties onder spanning staan. Tijdens stress en onzekerheid hebben mensen anderen nodig. Juist nu is het belangrijk om relaties goed te houden. Een externe crisis biedt kansen voor relaties. Zolang je jouw gedachten helpend en relationeel houd.

Werken aan relaties is een feest

Werken aan relaties geeft een fijn gevoel. Dat komt volgens mij doordat je een goede daad verricht. Dat is al een beloning op zichzelf. Met een beetje geluk krijg je ook nog een fijne reacties van je partner, familie, kinderen of de maatschappij. Dan is het helemaal feest.

Hoewel ik ook in Made nog steeds live mensen zie met 150 cm afstand, vindt het feest nu minder in de praktijk plaats. Dat is helemaal niet erg. Het is uiteindelijk steeds mijn streven dat mensen het zelf thuis kunnen. Fijn dat het lukt met een beetje hulp.

Ook een feestje vieren? Nieuwsgierig geworden naar de kaarten? Kijk dan eens in mijn webshop: www.relatietherapeutmirellabrok.nl/Webshop/

“Is het nu eens klaar dan?!”

Hoe relatietherapie kán zijn

Ben je nieuwsgierig hoe het er aan toegaat bij echte relatietherapie? Lees dan de verhalen van Mirella Brok. Fictieve verhalen geïnspireerd door echte ontmoetingen.

Hoe een vijfde gesprek relatietherapie eruit kan zien na een affaire

Het is nu anderhalve maand en vier relatietherapiesessies geleden dat Jacobs geheime affaire ontdekt werd door Nadine. Nadine is onverminderd emotioneel. Wat er aan verdriet minder wordt, lijkt er in boosheid bij te komen. Ineens schreeuwt Jacob “Houdt het dan nooit op? Ik ben fout. Ja. Ik ben fout. Dat weten we ondertussen wel. Maar jij bent ook fout geweest, Na-dine! Jij maakt ook fouten.” Hij knikt naar en wijst met zijn vinger in het gezicht van Nadine. Hij valt stil en lijkt haar verbaasde gezicht nu pas voor het eerst bewust te zien. “O!”, roept hij nog maar eens, een stuk zachter dan daarnet. “Ja,” zegt Nadine, “en toch ben ik nog boos.”

Wanneer houd het op?

Thuis zou Jacob misschien opnieuw reageren dat het op moet houden, blij eindelijk een voet tussen de deur te hebben. Of Nadine zou misschien wakker worden uit haar verstandsverbijstering en een steek onder water geven zodat ze niet met haar eigen stuk geconfronteerd hoeft te worden. Maar Nadine en Jacob zijn niet thuis. Ze zitten bij hun relatietherapeut die reageert op wat er gebeurd. Er zijn allerlei vaktermen bedacht voor de vaardigheden die de therapeut inzet. Dat doet er nu niet toe. Wat er toe doet is dat het niet “uit de klauwen escaleert” zoals Jacob met een grap zegt. In de komende sessies zullen Jacob en Nadine meer leren zodat ze het zelf thuis op kunnen pakken.

Welke escalaties zou jij willen voorkomen?

Het koppel en het verhaal in dit artikel zijn fictief. Het verhaal ontstond uit een verzameling van duizenden sessies om een beeld te geven hoe relatietherapie eruit kán zien.

De één heeft pijn de ander schuld, o ja

Hoe een tweede sessie relatietherapie eruit kan zien na een affaire

Het is de tweede relatietherapiesessie van Nadine en Jacob. Nadine is emotioneel. Jacob is emotioneel. Steeds als Jacob Nadines hand of been aanraakt trekt ze zich terug. Nadine is niet van plan zich te laten troosten. “Je hebt niet eens gezegd dat je spijt hebt,” verwijt Nadine. “Ik heb al duizend keer sorry gezegd,” vertelt Jacob aan de therapeut. “Waarom heb ik dat dan nog niet gehoord”, reageert Nadine. “Dat is een goede vraag die je daar stelt Nadine,” zegt de therapeute. En ze vertelt over haar ervaringen van excuses maken. Nadine knikt soms driftig. Soms kijkt ze net zo driftig in Jacobs richting. Jacob zit stil te luisteren.

Waarom heb ik dat nog niet gehoord?!

Vandaar dat de therapeut na haar uitleg aan Jacob vraagt hoe zij als stel excuses maken aan elkaar. Terwijl ze luistert, tekent de therapeute op papier uit wat ze het stel ziet doen en stelt hier steeds vragen over. Aan het einde van het uur is er een tekening ontstaan met lijnen en woorden en gekleurde vlakken. Een voorbijganger zou in de tekening niets herkennen zoveel inkt loopt kriskras over het papier. Maar Jacob en Nadine begrijpen nu hun patronen en rollen. Ze gaan naar huis met meer begrip en een huiswerkopdracht die luidt: “Wat ga jij veranderen aan jullie patroon en jouw rol daarin?” Nadine knikt naar Jacob terwijl ze haar hand op zijn hand legt, die rustte op haar been.

Welk patroon wil jij graag uitgelegd hebben door een ervaren relatietherapeut?

Het koppel en het verhaal in dit artikel zijn fictief. Het verhaal ontstond uit een verzameling van duizenden sessies om u een beeld te geven hoe relatietherapie eruit kán zien.

De wereld weet van niets

Hoe relatietherapie kán zijn

Ben je nieuwsgierig hoe het er aan toegaat bij echte relatietherapie? Lees dan de verhalen van Mirella Brok. Fictieve verhalen geïnspireerd door echte ontmoetingen.

Hoe een eerste sessie relatietherapie er uit kan zien na een affaire

Jacob staart afwisselend van Nadine naar zijn gympen. Nadine, gympen, Nadine, gympen. Nadine heeft Jacob nog geen blik waardig gegund. Ze zit tegen de armleuning van de bank geplakt en kijkt naar het schilderij schuin tegenover haar of naar de therapeut. Soms ziet de therapeut tranen in haar ogen blinken. Soms lijken de ogen vuur te spugen.

Twee weken geleden lag Jacobs telefoon op tafel. Het toestel lichtte op terwijl de eerste regel van het what’sapp-bericht zichtbaar werd. In de langste seconde van haar leven las Nadine op Jacobs telefoon “Het was lekker draak – smiley met hartjes ogen”.

Het verhaal dat de wereld niet mag horen.

Het is de eerste keer dat Nadine vertelt over haar ontdekking. Ze is bang dat haar broer en ouders Jacob nooit meer binnen laten. En ze weet zeker dat haar vriendinnen meteen vertellen dat ze bij hem weg moet. Ze weet nog niet wat ze wil. Ze weet dat ze geen overhaaste besluiten wil nemen. En dus spreken Jacob en zij af om niemand in te lichten over dit geheim. Dit is het enige waar ze het over eens lijken te zijn momenteel. En dus vertelt Nadine haar verhaal. Jacob zwijgt. Behalve dan wanneer de therapeut iets vraagt. De therapeute doet haar best om beiden aan het woord te laten. Om beiden hun verhaal te vertellen dat de wereld niet mag horen.

Wanneer de therapeut bij de deur afscheid neemt van het stel, zegt Nadine “Toch fijn.” En Jacob zegt “Ik zag er tegenop, maar nu ben ik blij dat we zijn geweest.”

Welk geheim delen jullie niet met de rest van de wereld, maar zou je wel met een professionele relatietherapeut willen delen?

Het koppel en het verhaal in dit artikel zijn fictief. Het verhaal ontstond uit een verzameling van velen sessies om een beeld te geven hoe relatietherapie eruit kán zien.

Kinderen betrekken bij relatietherapie

Kinderen betrekken bij relatietherapie

Kinderen zijn niet verantwoordelijke voor de relatie tussen hun ouders. Toch ontmoet ik soms kinderen in mijn praktijkruimte terwijl hun ouders bij mij in relatietherapie zijn en spreken we dus met kinderen over de relatie tussen hun ouders. Is dat nu wel een goed idee? In dit artikel lees je mijn gedachten hierover..

Kinderen zijn niet verantwoordelijke voor de relatie tussen hun ouders. En vaak willen ze er niet eens iets weten van de liefdesrelatie tussen hun ouders. Toch ontmoet ik soms kinderen in mijn praktijkruimte terwijl hun ouders bij mij in relatietherapie zijn en spreken we dus met kinderen over de relatie tussen hun ouders. Is dat nu wel een goed idee? Hieronder lees je mijn gedachten hierover…

Veel ouders die ik spreek over hun ervaringen als kind en over hun ervaringen als ouder, verbinden deze ervaringen aan elkaar. Wat zij als kind onprettig vonden, proberen zij als ouder anders te doen dan hun ouders. Wat zij als kind of nu als volwassene als waardevol zien, proberen zij net zo goed te doen als hun ouders. Het is door dit soort verhalen dat het contextuele denken uit gaat van het volgende principe; iedere generatie wil het beter doen, en doet het beter, dan de generatie voor zich. En dat klinkt voor mij logisch. De erfenis wordt iedere generatie groter.

Wat ik mij pas onlangs besefte is dat “iedere generatie doet t beter” dan ook bekent dat iedere generatie ervoor fouten maakt. Waar de generatie voor mij opgroeide als kinderen na WO II, ging veel tijd en energie en focus naar instrumentele zorg; het opbouwen van een land en zorgen voor je gezin. Minder capaciteit was er voor emotie regulering, dialoog, diepgang. En dus is het niet vreemd dat dit deel door de generatie erna word verzorgd.

Kort door de bocht was er vroeger niet veel tijd te spreken met kinderen en wordt er nu veel gesproken met kinderen. Dus ook over relatie van de ouders.  Ik ben benieuwd welke fout we achteraf blijken te maken. Ik wil met dit artikel aan de volgende generatie in ieder geval uitleggen hoe goed bedoeld het was, en waar we vandaan kwamen. Door het dialoog in deze tijdmachine artikel aan te gaan, kan de volgende generatie beter bepalen of zij relatietherapie en kinderen wel of niet door willen zetten. En in welke vorm dan.

Het systeem

We zitten vast aan elkaar! Kinderen zijn geboren uit de relatie van hun ouders en uit de lichamen van de ouders, en dus zitten ouders en kinderen vast aan elkaar. Voor altijd. Dat vast zitten betekend dat we een onzichtbaar koord voelen met onze familieleden. Ook als we het koord ontkennen is het daar, druk bezig ontkent te worden.

Dat onzichtbare koord en het systeem dat erdoor ontstaat, zorgt ervoor dat wanneer één van de mensen iets ervaart, dat de rest daardoor geraakt wordt. Zijn ouders gelukkig in hun relatie dan draagt dit positief bij aan de vrije ontwikkeling van het kind. Kinderen hebben dat als extraatje dat hen meezit in het leven. Zijn er spanningen in de relatie van de ouders dan krijgen kinderen die spanningen mee. Zij zitten in het systeem, en zij zijn verbonden en zij zullen de spanningen dus ervaren. Hoewel ieder kind hier op een eigen wijze mee omgaat – extra lief zijn, extra onzichtbaar worden, zich verliezen in prestaties, de clown uithangen, de bliksemafleider zijn, veel naar buiten gaan, veel zorg en aandacht vragen – is de fijnste manier om hier mee om te gaan erkenning en dialoog. In ieder geval, dat denken we anno 2019. En dus wil ik dat kinderen erkenning krijgen hoe zij geraakt worden door de relatie tussen hun ouders. En wil ik dat kinderen zich hierover uit kunnen spreken.

Ik merk op dat jonge en oudere kinderen iets te vertellen hebben over wat zij meemaken thuis. Zij hebben iets te melden over hun ouders, over de relatie tussen de ouders, over de relaties onderling. En dat wat zij vertellen is van veel waarde voor hun ouders, als ouders en hulpverleners durven luisteren.

Dus we praten?

Dus we praten… soms… vaak… meestal… weinig… niet… misschien.

Ik praat graag via kleine oefeningen, opdrachten, visuele middelen waarachter een grote methodiek van contextueel werken schuil gaat. Praten via spel en visualisatie zorgt ervoor dat het gezin aan kan sluiten bij elkaar. En deze methode houdt rekening met de unieke situatie van de kinderen en hun ouders en hun rode draad.

Hiervoor bekijk ik en bevraag ik mezelf en het gezin. Steeds met de volgende voornemens in mijn achterhoofd: “Hoe kan dit dialoog met kinderen bijdragen aan hun persoonlijke ontwikkeling en de ontwikkeling van de ongeboren generatie die na hen komt?” – “Hoe verhoudt dit dialoog zich met de specifieke hypothese en met dit specifieke behandelplan?” Kort door de bocht; het dialoog moet een helpende insteek hebben voor alle gezinsleden.

Dus enkel wanneer ik denk dat dit het geval is voor dit unieke gezin, bespreek ik met het koppel dat voor mij als relatietherapeut zit “Wat vinden jullie ervan om met jullie kinderen te spreken over wat jullie hier leren?” Staan zij er voor open? En kunnen we samen een inschatting te maken hoe hun kinderen hierin zouden staan? Dan ga ik graag het dialoog aan met het hele gezin over relaties, liefde, veiligheid, en verbinding. Dit is aanvullend op de relatietherapie waar het koppel zelf blijft werken aan de eigen relatie en de relatie met elkaar.

Gelukkig heb ik al verschillende prachtige gesprekken met ouders en hun kinderen mogen voeren. Zowel ouders als kinderen geven terug dat zij andere informatie boven kregen van hun gezinsleden. Dat is ook niet zo gek natuurlijk. Als relatie en gezinstherapeut is het mijn taak om informatie boven water te krijgen en te laten circuleren. Het helpt om hierin goed opgeleid te zijn door de docenten en supervisors van Leren over Leven Antwerpen. (Zo was ik zonder Leen Hermkens niet eens op het idee gekomen om met kinderen te spreken als hun ouders in relatietherapie kwamen. Alle lof voor openstaan voor dit idee, gaat dus naar haar.) Het valt me op dat kinderen vaak zelf nog eens terug willen komen. En dat gezinsleden hun relatie na een gesprek als hechter en dieper omschrijven. Als we nu dan toch met elkaar verbonden zijn, waarom dan niet speken over die verbinding?

Ik WIL niet in relatietherapie!

Mensen hebben vaak goede redenen waarom zij doen wat ze doen. Of niet doen wat ze niet doen. Zo hebben mensen vaak goede redenen om naar relatietherapie te gaan. Maar vergis je niet. Er zijn heel veel redenen om NIET te gaan.

”Mijn partner gelooft niet in relatietherapie”, vertrouwen sommige mensen mij toe. En dus zie ik als relatietherapeut soms ook mensen alleen.

Het komt ook voor dat de partner tóch meekomt, ondanks de tegenzin en het zelf alvast vertelt tijdens het eerste gesprek. “Ik wil eigenlijk niet naar relatietherapie”.

Het zal je wellicht verbazen hoeveel mensen niet willen en toch komen. Vaak ben ik daar blij mee. Als mensen hier open over zijn, dan kan ik rekening houden met de waarschijnlijk terechte bezwaren.

Maar hoe zit het met de koppels waarin beiden partners niet naar relatietherapie willen. Met hen kan ik geen gesprek voeren over hun bezwaren. En zij kunnen na afloop ook niet zeggen “Nu ben ik tóch blij dat we dit gedaan hebben.”

 Of kan ik wel met hen in gesprek? Met dit artikel waag ik een poging. Ieder kopje bevat een goed bezwaar om niet naar de relatietherapeut te gaan. En onder het kopje beschrijf ik mijn zienswijze. Doe ermee wat bij jou past.

Dan geef ik toe dat mijn relatie niks meer is

Het lijkt me doodeng om voor mijzelf uit te spreken dat het tijd is voor relatietherapie. Laat staan dat ik het uit moet spreken aan mijn partner. Vooral als ik relatietherapie in mijn hoofd koppel aan de mogelijkheid tot reddeloosheid. Dan heb ik helemaal geen zin meer.

Ik ben eerst mens, dan pas relatietherapeut. Dus mijn eerste reactie lijkt misschien wel op die van jou. Namelijk relatietherapie staat gelijk aan ontredderd zijn. Echter, als ik zie hoe er in mijn sessies ook ruimte is voor humor, lucht, zelfs plezier, dan zie ik eigenlijk dat relatietherapie ook iets anders kan zijn.

Zelf zie ik relatietherapie steeds meer als een APK check, een halfjaarlijkse tandarts controle (waar ik steeds voorlichting krijg over elektrisch poetsen en tandenstokers), of (en dit is de fijnste vergelijking) als een gezichtsbehandeling bij de schoonheidsspecialist. Relatietherapie gaat vooral ook over voorkomen, verzorging, relaxen en klein onderhoud. En dus denk ik dat je met relatietherapie eerder toegeeft dat je relatie belangrijk voor je is.

Dan moeten we uit elkaar

Ja. Sommige mensen, al is het een minderheid, komen slecht 1 of 3 keer bij mij en besluiten dat ze uit elkaar gaan. Dit zijn vaak stellen die ik het liefste in een tijdmachine zou zetten zodat ze alsnog eerder kunnen komen. En waarvan ik ook begrijp dat zij nu op dit moment dit besluit nemen. Het overgrote gedeelte weet na een kort traject bij de relatietherapeut beter wááróm ze uit elkaar gaan. En dat is bij de verwerking en de mediator een hele opluchting.

Dan krijgt de ander zeker gelijk

Een goede therapeut geeft je partner inderdaad gelijk. Als de therapeut uitmuntend is, geeft zij jou ook gelijk. Relatietherapie gaat over beiden partners horen en zien en niet over gelijk krijgen. Gelijk heb je namelijk al. Het is veel interessanter te kijken waardoor het komt dat je het niet zo voelt. Laat een therapeut dus vooral mee kijken naar jullie patronen, en minder naar de inhoud van de ruzies.

Ik heb geen tijd 

Relatietherapie kost tijd. Het kost tijd die je niet hebt, omdat je druk bent of, omdat je geduld op is. Maak je drukte of ongeduld onderdeel van de therapie. Daar heb je op andere levensgebieden ook veel profijt van. Daarnaast kun je met je therapeut af spreken of je wel of geen huiswerk wilt. Zorg ervoor dat je een therapeut vindt die het proces aanpast aan wat jou past, of dat de therapeut je doorverwijst naar iemand anders met een werkwijze die bij jou past.  

Mijn partner wil niet

Iedereen heeft recht op een eigen proces. Dus als je partner er niet klaar voor is, dan kun je ook alleen beginnen met relatietherapie. Soms als je partner de voortgang bij jou ziet, werkt therapie aanstekelijk en komt de ander alsnog mee. Soms komt iemand gewoon alleen. Stel je voor dat jullie relatiepatroon een dans is. Als jij van de woeste tango over gaat in een romantische rumba, kan de ander geen tango blijven dansen.

Dan moet ik aan de slag

Dat denk ik ook, dat je aan de slag moet. Er zijn weinig momenten dat iets vanzelf verbetert. Gelukkig is het omgekeerde soms ook waar; dat het fijn is om zelf controle uit te kunnen oefenen. Maar over dit bezwaar kan ik kort zijn; wanneer je zelf niet aan de slag wilt, blijf dan weg van relatietherapie. Of het moet zijn dat je jouw blokkade om aan de slag te gaan wilt onderzoeken, bespreken, pijlen bij een relatietherapeut. Want daar zijn relatietherapeuten goed in, om samen met je stap voor stap te gaan. En soms zelfs even stil te staan. Soms is het nodig om even niets te doen. En te verdragen dat er niets gebeurd. Dat verdragen gaat soms makkelijker met een beetje hulp van andere mensen. Waaronder een relatietherapeut.

Relatieproblemen is iets dat we zelf op moeten lossen

Ik denk dat ik dit wel begrijp. Ik zeg dat ook wel eens tegen mijn partner dat alleen wij tweetjes weten hoe onze relatie écht is. En dat eigenlijk niemand hier over kan oordelen, behalve wijzelf. Deze gedachte is alleen nog maar meer gesterkt tijdens het uitoefenen van mijn vak. Een koppel weet eigenlijk zelf het beste wat werkt en wat niet werkt en welke adviezen er nodig zijn.

Dan denk ik aan de uitspraak “Een dwaas kan meer vragen stellen dan een specialist kan beantwoorden”. Het is juist een buiten-staander, die geen verstand heeft van jullie situatie, die vragen kan en vragen mág stellen over jullie. En door die vragen komt in elke sessie informatie naar boven die je al had, maar dat toch zorgt voor een ander licht op de situatie. Daarnaast kan een derde die jaar in jaar uit 40 uur per week relaties bestudeerd je informeren over de psychologie van relaties.

Ik ben te jong/oud voor relatietherapie

Het kan zijn dat je jezelf te jong of te oud voelt voor relatietherapie. Ik heb echter allerlei leeftijden al de revue zien passeren en stel dus zelf stel geen leeftijdgrenzen. Ik ontmoet mensen van 12 tot 80 jaar. En ieder proces is een zinvol proces gebleken.

In geval van twijfel; doen!

Beter spijt van een risico dat je nam, dan spijt van een risico dat je niet nam. Tenminste zo denk ik over het leven. Als het over relatietherapie gaat, raad ik je aan om in geval van twijfel de sprong te wagen. Je kunt pas zeker zijn of iets bij je past nadat je het probeerde. Gelukkig weten relatietherapeuten dat gesprekken ook over deze bezwaren gaan. Je mag hier dus over spreken. Het is zelfs een belangrijke stap in iedere relatie om te spreken over je twijfel en te verschillen in perspectief hierover. Met een relatietherapeut kan je veilig oefenen hiermee.